[πόσο λίγο]

tumblr_msjhwb0tyU1sqzifho1_500

[πόσο λίγο] – Βαγγέλης Ρουσσάκης

Ύστερα από έναν χρόνο δεν θυμόμουν τίποτα
έχοντας ξεχάσει να υπαρξω μαζί
γιατί ήταν πολλά τα μαζί που είχες μπερδέψει
στην αγκαλιά σου
και πλέον φαίνονταν ανούσια

τα λογαριάζα κι αυτά στο δράμα της ζωής μου.

Ένα χρόνο μετά μόνο ο απόηχος από κάποια μακρινή ευτυχία σφυροκοπούσε σιγανά την εξώπορτα μου
κι ήμουν κολλημένος σε μιαν ιδέα περί έρωτος
κι ήμουν στο σκοτάδι

Κάποια αόριστη ευτυχία χάϊδευε ελαφριά την βαριά καρδιά μου,
το αδιαπέραστο τζάμι της και την απέλπιδη ελπίδα της
Έσβηνε, όμως, κι αυτη σιγά-σιγά,
όπως κάθε τι που τείνει προς το λησμονημένο.

Μετά από ένα χρόνο είχες πει. Κανείς δεν θα θυμάται.
Εγώ, εσύ, ο νυν έρωτας σου. Όλα παρελθόν, παρόν, παρελθόν, μέλλον, σε μια αιώνια ένωση αδιαφορίας. Για να φωτίζουν το φωτάκι του ύπνου της ανασφάλειας σου

Τα είχαμε ξεχάσει όλα
Εγώ. Εσύ. Ο νύν έρωτας σου
Μόνο την καρδιά μου που κέντησες λίγο
Στην οδύνη κάποιου αδιόρατου αίματος
Σου είπα, δεν πειράζει. Φτάνει που εσύ δεν πληγώθηκες
Είχες τόσα ταξίδια έρωτος να ζήσεις
Που το δικο μου εισιτήριο ήταν μιας μονής διαδρομής
Κρίμα που ακόμα πληρώνω διόδια και ληξιπρόθεσμες οφειλές
Άλλωστε μετά από ένα χρόνο κανείς δεν θυμόταν τίποτα
Μόνο τα δάκρυα μου της νύχτας

Πόσο λίγο διαρκεί, λοιπόν, το για πάντα;
Δεν μου απάντησες ποτέ

[αυτός ο θόρυβος]

16196047_1216377935078797_2743419315444287626_n

[αυτός ο θόρυβος] – Βαγγέλης Ρουσσάκης

Αυτός ο θόρυβος τώρα είναι ο δρόμος μας

Το σπίτι μας

Η γυναίκα μας

Τα παιδιά που δεν θα γεννηθούν

Οι βόλτες οι αυγουστιάτικες

Τα φωτεινα χριστούγεννα

Οι ανερυθριαστες στιγμες παθους

Τα ονειρα στον θεο της ποιησης

Γιατι δεν ζησαμε μαζι στην σιωπη

Ούτε καν ελάχιστα

Να θυμόμαστε μετά από καιρό την αίσθηση

Φεύγουμε πριν καν να δοθεί κατι

Με τον θόρυβο και τον δρόμο μόνο σύντροφο

Κι ας είχαμε πενθήσει τόσο τις χαμένες αγκαλιές

Κι ας πιστέψαμε τόσο δυνατά σε έρωτες μαβιούς

Δεν έχει σημασία αυτή την ώρα τίποτα

Μιας και αυτός ο θόρυβος ειναι ο δρόμος μας

[είναι που την περίμενε]

he_and_she__by_musicandphotography-d35yuji

[είναι που την περίμενε] – Β. Ρουσσάκης

Είναι που την περίμενε σαν έρωτα
και ξέχασε να κοιτάει τον δρόμο
μην έρθει περπατώντας
με ένα βήμα αργό
στα πρόθυρα μιας ζωής έγχρωμης
μιας ζωής που δεν τολμούσε να ονειρευτεί

είναι που την περίμενε σαν άγγελο
και τον εξέπληξε το δέος
μέσα από ένα βλέμμα
ακατέργαστης μαγείας
που ήθελε να χαρίσει το πάντα ολόγυρα
και το χάριζε στο πρώτο ανοιγόκλεισμα

είναι που την περίμενε σαν βόλτα
στο πάρκο μια μέρα γιορτής
και χάθηκε στο άπειρο
των δικών της αστεριών
μόλις βεβαιώθηκε πως εκείνη είχε
να του χαρίσει έν’ άχρονο ταξίδι

είναι που την περίμενε σαν άρωμα
από βιβλίο ή από παλιό κρασί
κι επέλεξε να μείνει άφωνος
εμπρός από την όψη της σεκάνς
μιας ζωής μαζί της
μιας ζωής αιώνιου θέρους

είναι που την περίμενε σαν πλοίο
ανάμεσα σε ολόφωτα λιμάνια
κι άλλες λέξεις δεν βρήκε
όταν εκείνη ήρθε σαν νησί
μ’ όλους τους ανέμους ούριους
μ’ όλους τους βράχους ανθισμένους

είναι που την περίμενε…
εκείνη και μόνο εκείνη.

κι ήρθε

(είναι τα λόγια να τελειώσουν
εμπρός από την έλλειψη επαρκών λέξεων

άλλωστε επαρκές είναι μόνο ότι…
ήρθε)

Οι πρώτες λέξεις

r_brn_by_geoarcus-daj1me3.jpg

[Οι πρώτες λέξεις] – Β. Ρουσσάκης

Ξάπλωσε επάνω στα χέρια μου

Για τελευταία φορά

Εκεί που χτυπά η καρδιά

Νιώσε τα χρόνια που πέρασαν

Σαν χτύποι αδιόρατοι

Έξι πρόλαβα να μετρήσω

Αυτόν τον καιρό

Κυλάει το ποτάμι της αμφιβολίας

Μέσα μου συνεχώς

”Κι αν κάτι έκανα λάθος;

Αν χάθηκα από δειλία

Δίχως μια εξήγηση;

Αν υπήρχαν άλλες επιλογές;

Αν ήμουν ένας άλλος

Και άφηνα πίσω μου χνάρια

Να ακολουθήσεις;”

Και μετά

Τι θα είχε μείνει

Για να κρατήσει ένα νόημα

Απ’ ότι είχαμε;

Τίποτα δεν έμεινε

Οι ψίθυροι όλοι ξεχάστηκαν

Υπάρχει μια βροχή

Που θόλωσε τα πάντα

Δεν άφησε καν την μορφή σου

Σαν ένα μικρό αποτύπωμα

Ξέχασα τα μάτια σου

Ότι ζήσαμε δεν υπάρχει πουθενά

Σε κανένα συρτάρι

Σε κανένα όνειρο

Ξάπλωσε επάνω στα χέρια μου

Σαν να μην συνέβη ποτέ

Σαν να τ’ ονειρεύτηκες

Νιώσε για ένα δεύτερο

Την απομίμηση αγάπης

Που έθρεψες μέσα σου

Εξ’ ανάγκης ανταπόδοσης

Ξάπλωσε.

Κι όταν θα έχουμε χαθεί σιωπηλά

(ήδη χαθήκαμε σιωπηλά

σαν την πρώτη βροχή

σαν τις πρώτες λέξεις)

θα πετάξουν χελιδόνια

στην άνοιξη που ονειρεύομαι

όταν είμαι τελείως γυμνός

από βαρίδια παρελθόντος

Σήμερα μυρίζει βροχή

[Ιούλης]

july_morning_by_mebilia-d3bhczu
{Ιούλης} – Β. Ρουσσάκης

Στην Σ.

Ταξιδεύει κανείς κάποιες φορές
Μόνο με το νου
Και τα ταξίδια που δεν έγιναν
Κλείστηκαν σε λέξεις
Σε νυχτερινούς ιδρώτες
Σε φωταψίες –
Ενθύμια φλεγομένων ημερών
Κάποιες αγάπες
Ήταν τελικά καταδικασμένα
Φθορίζοντα φορτία
Να επανέρχεσαι
Τέτοιες μέρες μεσάζοντος καλοκαιριού

Το κορμί μου
Ένα βότσαλο
Ξεβράστηκε μακρυά από την θάλασσα σου
Τώρα αναγιγνώσκω στα κύματα
Τον Ιούλη που ήταν να ζήσουμε
(Και δεν ζήσαμε)
Τώρα τα καλοκαίρια φοβάμαι
Για τους έρωτες που ήσουν
Τους αέναους
(Και δεν θα ‘ρθουν –
Επειδή έφυγες)

Τώρα σε περιμένω εσένα
Και μόνο εσένα
(Κι ας με πείθω –
Έστω κάποια να σου μοιάζει λίγο-
Στο βλέμμα)

Ο έρωτας μας παιδί του Μάρτη
Ξύπνησα Ιούλη
Είχε(ς) ήδη φύγει

[Σκοτάδι εσύ]

leemte_by_lomatic-d7r1kvn
[Σκοτάδι εσύ] – Β. Ρουσσάκης

Σπάνε οι έρωγμες στους τοίχους
Αναβλύζοντας φόβους
Καινούριους φόβους
Η μέρα που ξημερώνει
Αυταπατάται
Αξημέρωτη
Τα αυριανά κλάματα
Ήρθαν νωρίτερα
Κατά μια αρχή
Του παντός
Ανέλπιδος χθες
Ανέλπιδος εγώ
Σκοτάδι άχρονο
Σκοτάδι εσύ.

[Cercami]

in-un-volo-cercami-7449320c-5f29-413d-86b3-9b94ad4607fe
[Cercami] – Βαγγέλης Ρουσσάκης

Δεν ήρθες απόψε
Πιστή στην απουσία
Σ’ ονειρεύτηκα όμως
Ήσουν ο παιδικός έρωτας μου
Άγγιξα το σώμα σου
Προσκύνησα τυφλός
Δίχως δάκτυλα
Νερό και αλάτι
Ψηλαφώντας τις κρυμμένες αλήθειες
Βιώνοντας σε
Σαν σε ατελεύτητο ναό
Έφερες σύγκορμη
Τρέμοντας
Τον ήλιο που δεν αξιώθηκα
Το βλέμμα σου
Μεσ’ το βλέμμα σου
Μίλησα σε γλώσσες πολλές
Με λέξεις άγνωστες
Την φλυαρία της αμηχανίας
Κέντισα άσημος διαρρήκτης
Καμία όμοια σου
Άχρωμα, άοσμα όλα
Πως να σε στολίσουν;
Λάνθανα τον δυσσεβή χρόνο
Στην φοβισμένη χροιά
Αυτήν που ερωτεύεται
Σ’ ασυνέχεια χωροχρόνου
Το μοναδικό άχρονο πλάσμα
Της μουσικής
Το φευγιό σου
από το όνειρο
Η μόνη ειλικρινής απάντηση
Στο αδέξιο πάντα
Που δεν θα είχα να σου δώσω

Θα ήσουν ο αρυτίδιστος αιώνιος έρωτας
Γιατί αυτόν τον ένιωσα
Πριν φανταστώ την όψη σου
Στον καθρέπτη του ανεκπλήρωτου
Στο ποτάμι των αγέρωχων δακρύων

Cercami..

[Κύκλοι εξομολογήσεων]

into_darkness_by_deadendsoul-d6o1ptv

[Κύκλοι εξομολογήσεων] – Βαγγέλης Ρουσσάκης (απόσπασμα)

Θα μπορούσα να σ’ αγαπήσω πάλι

Όπως τότε

Να έρχομαι τα πρωινά

Για να σε βρω – ανυπόμονα

Να φοβάμαι που άργησες δύο λεπτά

Στο ραντεβού

Να νιώθω ο πιο ευτυχισμένος άνδρας

Κάθε φορά που σε βλέπω

Κι ας είχαν περάσει μόλις δύο ώρες

Από την τελευταία φορά

Να γελάω μαζί με τους ουρανούς

Και τα δέντρα

Που υπήρχες – δική μου

Να ορκίζομαι στο θεό της ποίησης

Της μουσικής, των αστεριών

Πως θα ξερίζωνα τους δαίμονες

Από μέσα μου

Για να φτιάξεις εκεί, σπίτι για τα όνειρα σου

Να απελπίζομαι κάθε φορά

Όταν οι νύχτες ήταν τόσο μικρές

Και η αγάπη μου – τόσο μεγάλη

Ήθελα μόνο η νύχτα να είναι λέξεις

Το ποίημα τα μάτια σου

Το κορμί σου οι νότες – μιας άνοιξης

Να μπορώ να ψάξω όλους –

Τους ασήμαντους φθόγγους

Για να σου χαρίσω μιαν ομορφιά –

Ματαιοπονώντας πάντα –

Αντάξια της δικής σου

Κι εκείνα τα χημικά στοιχεία

Ήταν η αρχή της προσευχής μου

Ένας δεσμός – Ο δικός μας

Αδιαπέραστος και άφθαρτος –

(Πάντα τρέφουμε ευσεβείς πόθους οι άνθρωποι)

Να κλαίω κάθε φορά

Επειδή υπήρχε ο αποχωρισμός

Σαν έρμαιο των ημερών

Που έφευγαν πάντοτε γρήγορα

 

Θα μπορούσα να σ’ αγαπώ

Με μιαν αγάπη ηλιοστόλιστη

Σαν ένας ατέρμονος Αύγουστος –

Αν δεν είχες φύγει

 

Θα μπορούσα να σ’ αγαπώ

Με έναν έρωτα κεραυνοφόρο

Σαν την τελευταία καταιγίδα του Απρίλη

Να έλεγες: «Και να μην τέλειωνε…»

Αν ερχόσουν…

[Πνιγμός]

58b62c9b30a660edb4fb75c9fd94941e

Enter a caption

[Πνιγμός] – Βαγγέλης Ρουσσάκης

Με πνίγει
ο τόπος, ο εξώκοσμος, οι άνθρωποι
οι φιγούρες των αγίων, των κολασμένων
τα θαύματα του κόσμου, τα θύματα του χρόνου
όσα δεν λέγονται, όσα λέγονται
όσα τρομάζουν, όσα είναι μόλις ανιαρά
όσα όνειρα έμειναν όνειρα
όσα όνειρα έγιναν εφιάλτες
όσα αγαπήθηκαν δίχως ανταπόδοση
όσα αγαπήθηκαν και έγιναν μίσος
όσα είναι θλίψη και λίγα χρώματα
όσα είναι θλίψη και μόνο μαύρο
όσα συνέβησαν
και..
όσα είναι να έρθουν

ένα ψέμα για την κάθε μέρα

truth_lies_beneath_the_lies_by_slevinaaron-d3fqfek

Truth lies beneath the lies – Slevin Aaron

[ένα ψέμα για την κάθε μέρα] – Βαγγέλης Ρουσσάκης

του άρεσε να μοιράζεται

τις πιο ενδόμυχες σκέψεις του

μιλώντας για κάποιους άλλους

πάντα κάποιους αδιόρατους άλλους

λες και τις σκέψεις του

τις είχαν κάνει κτήμα τους

αυτοί οι άλλοι

κι ας μην ήταν πάντα τόσο απλές

ή τόσο εύκολες

αλλά ήταν ότι χρειαζόταν

-κακά τα ψέματα

για να αισθάνεται

λίγο περισσότερο απομονωμένος

λίγο περισσότερο μόνος

λίγο περισσότερο ξένος

απ’ οτιδήποτε δικό του

ήταν που ήθελε κάποιον

από εκείνους τους άλλους

να τον αγαπήσει

και έτσι τους έφερνε

λίγο πιο κοντά

χαρίζοντας σε αυτούς τις λέξεις εκείνες

αποξενώνοντας τες

από εκείνον

γιατί τον πονούσαν

ένα βράδυ έφυγε

δίχως το σακίδιο

με τις λέξεις του

ήταν όντως δικές τους

δεν είχε πει παρά ένα μικρό ψέμα

ή μια αδιόρατη αλήθεια

μετά από τόσο καιρό

δεν υπήρχε τίποτα να πάρει μαζί

που να μην ζούσε ήδη

μέσα του