(είμαι η φωνή)

clown_by_riiva

(Είμαι η φωνή) – Β. Ρουσσάκης

εγώ να ξέρεις

πάλεψα με τους δαίμονες μου

πριν να χάσω

και ότι δεν έμαθα ποτέ

δεν ήταν επειδή δεν προσπάθησα

αλλά επειδή αποδείχτηκα ανεπίδεκτος

 

(είμαι το χέρι

που αγγίζει τους ανθρώπους)

 

εγώ να ξέρεις

οι λέξεις δεν μου ήρθαν δώρο

αλλά καταχράστηκα

τον εαυτό μου

στην αθλιότητα

τα χάδια που δεν έδωσα

έγιναν πληγές

 

(είμαι ο φόβος

που ξημέρωσε νωρίτερα)

 

εγώ να ξέρεις

δεν γεννήθηκα από πάντα λάθος

αλλ’ όταν έγινα

δεν είχα το θάρρος

μιας τελευταίας πρόποσης

μπροστά απ’ το κλειστό μου παράθυρο

 

(είμαι ο πόνος

που δεν τελειώνει)

 

εγώ να ξέρεις

δεν θα με μάθω ποτέ

ξέρω όμως

πολύ καλά να πληγώνω

 

(είμαι το παιδί

που δεν υπήρξε παιδί)

 

(είμαι η φωνή που βγαίνει

από τα σπλάχνα μου)

___________________
(είμαι η φωνή) – Β. Ρουσσάκης

Advertisements

[ελλείψει βοήθειας]

pain_by_shiskecab
[ελλείψει βοήθειας ή

ο ανθρωπάκος της διπλανής πόρτας] – Β. Ρουσσάκης

Τρώω την πέτσα από το κοτόπουλο
Δίχως ενοχή, τα μεσημέρια
Πίνω τον καφέ μου
Σε νοσταλγικά καφέ τα απογεύματα
Απολαμβάνω τις νύχτες 
Με λίγο κρασί και μια άρια
Μπορώ και κλείνω αθόρυβα τα μάτια
Όταν κάτι συμβαίνει στην διπλανή πόρτα
Τα αυτιά μου δεν είναι υπόλογα
Για ότι τυχαίνει
Π’ επιλεκτικά δεν ακούν
Κι όταν γυναίκες φωνάζουν μέσα σε σπίτια
”βοήθεια!”
Η έλλειψη προσοχής η εκούσια μου δίνει την άφεση
Άλλωστε ο κόσμος δεν είναι τέλειος
Και εγώ το έμαθα νωρίς
Φτάνει π’ ακόμα τα βιβλία μου
Με κάνουν να πέφτω στο κρεβάτι
Ήρεμος, από επιλογή
Με εκτίμηση,
ο ανθρωπάκος της διπλανής πόρτας

[ο κόσμος είναι ένα όμορφο μέρος]

Featured Image -- 1551
Ο κόσμος είναι ένα όμορφο μέρος – Lawrence Ferlinghetti (μτφρ. Β. Ρουσσάκης)

o κόσμος είναι ένα όμορφο μέρος
για να γεννηθείς
αν δεν σε πειράζει που η ευτυχία
δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική 
αν δεν σε πειράζει
έν’ άγγιγμα της κόλασης
κάθε τόσο
όταν όλα είναι καλά
γιατί και στον παράδεισο
δεν τραγουδούν όλη την ώρα

ο κόσμος είναι ένα όμορφο μέρος
για να γεννηθείς
αν δεν σε πειράζει που-
μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν
ή ίσως λιμοκτονούν
που είναι έστω κατά το ήμισυ κακό
εάν δεν είσαι εσύ

ω ο κόσμος είναι ένα όμορφο μέρος
για να γεννηθείς
αν δεν σε πειράζουν
μερικά ψόφια μυαλά
στις υψηλότερες θέσεις
ή μια, δύο βόμβες
κάθε τόσο
στα αναποδογυρισμένα σας πρόσωπα
ή έστω άλλες αντίστοιχες δυσχέρειες
στις οποίες η επονομαζόμενη ως κοινωνία-
εταιρία μας
είναι θύμα
με τους -προς εξαφάνιση- άνδρες της
και τους διακεκριμένους άνδρες της
και τους ιερείς της
και τους άλλους προστάτες της

και τους ποικίλους διαχωρισμούς της
και τις κοινοβουλευτικές έρευνες της
και τις άλλες δυσλειτουργίες της
που η ηλίθια σάρκα μας
θα κληρονομήσει

ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος απ’ όλα
για πολλά πράγματα όπως
να διασκεδάζεις
και να ερωτεύεσαι
και να είσαι λυπημένος
και να τραγουδάς φθηνά τραγούδια-
και να έχεις εμπνεύσεις
και να περπατάς τριγύρω
κοιτάζοντας τα πάντα
και να μυρίζεις λουλούδια
και να σκουντάς αγάλματα
ακόμα και να σκέφτεσαι
ή και να φιλάς ανθρώπους και-
να γεννάς μωρά και να φοράς παντελόνια
και να κυματίζεις καπέλα
χορεύοντας
και να πηγαίνεις
στην ύπαιθρο για φαγητό
στο μέσο του θέρους
και απλά γενικά
«να το ζείς»
ναι αλλά
στη μέση όλων αυτών
έρχεται το χαμόγελο

νεκροθάφτης

Until we bleed – Lykke Li

preghieranotturna

I’m naked
I’m numb
I’m stupid
I’m staying
And if Cupid’s got a gun
Then he’s shootin’

Lights black
Heads bang
You’re my drug
We live it
You’re drunk, you need it
Real love, I’ll give it

So we’re bound to linger on
We drink the fatal drop
Then love until we bleed
Then fall apart in parts

You wasted your times
On my heart
You’ve burned
And if bridges gotta fall
Then you’ll fall too

Doors slam
Lights black
You’re gone
Come back
Stay gone
Stay clean
I need you to need me

So we’re bound to linger on
We drink the fatal drop
Then love until we bleed
Then fall apart in parts

Now we’re bound to linger on
We drink the fatal drop
Then love until we bleed
Then fall apart in parts

Until we bleed – Lykke Li

View original post

[πόσο λίγο]

tumblr_msjhwb0tyU1sqzifho1_500

[πόσο λίγο] – Βαγγέλης Ρουσσάκης

Ύστερα από έναν χρόνο δεν θυμόμουν τίποτα
έχοντας ξεχάσει να υπαρξω μαζί
γιατί ήταν πολλά τα μαζί που είχες μπερδέψει
στην αγκαλιά σου
και πλέον φαίνονταν ανούσια

τα λογαριάζα κι αυτά στο δράμα της ζωής μου.

Ένα χρόνο μετά μόνο ο απόηχος από κάποια μακρινή ευτυχία σφυροκοπούσε σιγανά την εξώπορτα μου
κι ήμουν κολλημένος σε μιαν ιδέα περί έρωτος
κι ήμουν στο σκοτάδι

Κάποια αόριστη ευτυχία χάϊδευε ελαφριά την βαριά καρδιά μου,
το αδιαπέραστο τζάμι της και την απέλπιδη ελπίδα της
Έσβηνε, όμως, κι αυτη σιγά-σιγά,
όπως κάθε τι που τείνει προς το λησμονημένο.

Μετά από ένα χρόνο είχες πει. Κανείς δεν θα θυμάται.
Εγώ, εσύ, ο νυν έρωτας σου. Όλα παρελθόν, παρόν, παρελθόν, μέλλον, σε μια αιώνια ένωση αδιαφορίας. Για να φωτίζουν το φωτάκι του ύπνου της ανασφάλειας σου

Τα είχαμε ξεχάσει όλα
Εγώ. Εσύ. Ο νύν έρωτας σου
Μόνο την καρδιά μου που κέντησες λίγο
Στην οδύνη κάποιου αδιόρατου αίματος
Σου είπα, δεν πειράζει. Φτάνει που εσύ δεν πληγώθηκες
Είχες τόσα ταξίδια έρωτος να ζήσεις
Που το δικο μου εισιτήριο ήταν μιας μονής διαδρομής
Κρίμα που ακόμα πληρώνω διόδια και ληξιπρόθεσμες οφειλές
Άλλωστε μετά από ένα χρόνο κανείς δεν θυμόταν τίποτα
Μόνο τα δάκρυα μου της νύχτας

Πόσο λίγο διαρκεί, λοιπόν, το για πάντα;
Δεν μου απάντησες ποτέ

[αυτός ο θόρυβος]

16196047_1216377935078797_2743419315444287626_n

[αυτός ο θόρυβος] – Βαγγέλης Ρουσσάκης

Αυτός ο θόρυβος τώρα είναι ο δρόμος μας

Το σπίτι μας

Η γυναίκα μας

Τα παιδιά που δεν θα γεννηθούν

Οι βόλτες οι αυγουστιάτικες

Τα φωτεινα χριστούγεννα

Οι ανερυθριαστες στιγμες παθους

Τα ονειρα στον θεο της ποιησης

Γιατι δεν ζησαμε μαζι στην σιωπη

Ούτε καν ελάχιστα

Να θυμόμαστε μετά από καιρό την αίσθηση

Φεύγουμε πριν καν να δοθεί κατι

Με τον θόρυβο και τον δρόμο μόνο σύντροφο

Κι ας είχαμε πενθήσει τόσο τις χαμένες αγκαλιές

Κι ας πιστέψαμε τόσο δυνατά σε έρωτες μαβιούς

Δεν έχει σημασία αυτή την ώρα τίποτα

Μιας και αυτός ο θόρυβος ειναι ο δρόμος μας

[είναι που την περίμενε]

he_and_she__by_musicandphotography-d35yuji

[είναι που την περίμενε] – Β. Ρουσσάκης

Είναι που την περίμενε σαν έρωτα
και ξέχασε να κοιτάει τον δρόμο
μην έρθει περπατώντας
με ένα βήμα αργό
στα πρόθυρα μιας ζωής έγχρωμης
μιας ζωής που δεν τολμούσε να ονειρευτεί

είναι που την περίμενε σαν άγγελο
και τον εξέπληξε το δέος
μέσα από ένα βλέμμα
ακατέργαστης μαγείας
που ήθελε να χαρίσει το πάντα ολόγυρα
και το χάριζε στο πρώτο ανοιγόκλεισμα

είναι που την περίμενε σαν βόλτα
στο πάρκο μια μέρα γιορτής
και χάθηκε στο άπειρο
των δικών της αστεριών
μόλις βεβαιώθηκε πως εκείνη είχε
να του χαρίσει έν’ άχρονο ταξίδι

είναι που την περίμενε σαν άρωμα
από βιβλίο ή από παλιό κρασί
κι επέλεξε να μείνει άφωνος
εμπρός από την όψη της σεκάνς
μιας ζωής μαζί της
μιας ζωής αιώνιου θέρους

είναι που την περίμενε σαν πλοίο
ανάμεσα σε ολόφωτα λιμάνια
κι άλλες λέξεις δεν βρήκε
όταν εκείνη ήρθε σαν νησί
μ’ όλους τους ανέμους ούριους
μ’ όλους τους βράχους ανθισμένους

είναι που την περίμενε…
εκείνη και μόνο εκείνη.

κι ήρθε

(είναι τα λόγια να τελειώσουν
εμπρός από την έλλειψη επαρκών λέξεων

άλλωστε επαρκές είναι μόνο ότι…
ήρθε)

Οι πρώτες λέξεις

r_brn_by_geoarcus-daj1me3.jpg

[Οι πρώτες λέξεις] – Β. Ρουσσάκης

Ξάπλωσε επάνω στα χέρια μου

Για τελευταία φορά

Εκεί που χτυπά η καρδιά

Νιώσε τα χρόνια που πέρασαν

Σαν χτύποι αδιόρατοι

Έξι πρόλαβα να μετρήσω

Αυτόν τον καιρό

Κυλάει το ποτάμι της αμφιβολίας

Μέσα μου συνεχώς

”Κι αν κάτι έκανα λάθος;

Αν χάθηκα από δειλία

Δίχως μια εξήγηση;

Αν υπήρχαν άλλες επιλογές;

Αν ήμουν ένας άλλος

Και άφηνα πίσω μου χνάρια

Να ακολουθήσεις;”

Και μετά

Τι θα είχε μείνει

Για να κρατήσει ένα νόημα

Απ’ ότι είχαμε;

Τίποτα δεν έμεινε

Οι ψίθυροι όλοι ξεχάστηκαν

Υπάρχει μια βροχή

Που θόλωσε τα πάντα

Δεν άφησε καν την μορφή σου

Σαν ένα μικρό αποτύπωμα

Ξέχασα τα μάτια σου

Ότι ζήσαμε δεν υπάρχει πουθενά

Σε κανένα συρτάρι

Σε κανένα όνειρο

Ξάπλωσε επάνω στα χέρια μου

Σαν να μην συνέβη ποτέ

Σαν να τ’ ονειρεύτηκες

Νιώσε για ένα δεύτερο

Την απομίμηση αγάπης

Που έθρεψες μέσα σου

Εξ’ ανάγκης ανταπόδοσης

Ξάπλωσε.

Κι όταν θα έχουμε χαθεί σιωπηλά

(ήδη χαθήκαμε σιωπηλά

σαν την πρώτη βροχή

σαν τις πρώτες λέξεις)

θα πετάξουν χελιδόνια

στην άνοιξη που ονειρεύομαι

όταν είμαι τελείως γυμνός

από βαρίδια παρελθόντος

Σήμερα μυρίζει βροχή