silencio

in_those_days_by_latoday_d31lnve-pre

silencio – ε. ρ. ρουσσάκης

δεν γράφω ποιήματα
γιατί την φωνή μου
την πήραν τα πουλιά
οι λέξεις στέρεψαν από δάχτυλα
οι φθόγγοι στέρεψαν από μάτια
οι κιθάρες τις νύχτες
ακούγονται τόσο σιγανά
απόκοσμα, στα δωμάτια
δεν υπάρχει κάτι πέρα
από τα γέλια που δεν ήχησαν
δεν υπάρχει κάτι πέρα
από τα όνειρα που δεν ντύθηκαν
στα λευκά, μια μέρα θέρους
η σιωπή περιλαμβάνεται πια
στις στιγμές που φαντάζομαι πως ζω
από εδώ και πέρα πια
μόνο σιωπή
δεν υπάρχουν δάκρυα
να κυλήσουν

κοίταξε τις σκιές στους τοίχους
κάπου ανάμεσα στο μηδέν
και το άπειρο της σιωπής

θα με βρεις

κι αν δεν με βρεις
δεν ήτανε γραφτό

 

εικαστικό: in those days, latoday on deviantart

Advertisements

conclusion

always_loved_you_by_latoday_d32yh0y-pre

conclusion – e. r. roussakis

we were supposed to be loved
but we asked for the purple star
and everything that
there was in the world
was only doors half shut
through that you half  fit
half not

and we were greedy
we wanted doors wide opened
and a purple star
to give born to all of our days
so in the end
we weren’t loved

image: always loved you, latoday, on deviantart

τι μπορούμε να κάνουμε;

empty_by_puken-d5g1g0u
τι μπορούμε να κάνουμε; – Τ. Μπουκόφσκι (μτφρ. ε. ρ. ρουσσάκης)

στα καλύτερα του, υπάρχει απαλότητα στην ανθρωπότητα

μια κάποια κατανόηση, και σε φορές, πράξεις

θάρρους

αλλά όλο κι όλο είναι μια μάζα, μια σφαίρα

που δεν έχει και πολλά

είναι σαν ένα μεγάλο ζώο σε νάρκη και

τίποτα, σχεδόν τίποτα, δεν μπορεί να το ξυπνήσει

μα όταν ξυπνήσει, είναι στα καλύτερα του, στη σκληρότητα,

στον εγωισμό, στην άδικη κρίση, στον φόνο

τι μπορούμε να κάνουμε μ’ αυτό, αυτό το πράγμα, την ανθρωπότητα;

τίποτα.

απόφυγε το πράγμα, όσο περισσότερο γίνεται.

συμπεριφέρσου, όπως θα συμπεριφερόσουν, απέναντι σε οτιδήποτε

δηλητηριώδες, κακό και ανόητο

όμως πρόσεχε: έχει δημιουργήσει νόμους για να προστατέψει

τον εαυτό του από σένα

μπορεί να σε σκοτώσει, δίχως αιτία

και για να του γλιτώσεις πρέπει να είσαι δαιμόνιος

λίγοι γλιτώνουν

είναι, σε σένα, να σκαρφιστείς ένα πλάνο

δεν έχω γνωρίσει κανέναν που να έχει γλιτώσει

έχω γνωρίσει κάποιους από τους σπουδαίους

και τους διάσημους

αλλά αυτοί δεν γλίτωσαν

γιατί αυτόι είναι σπουδαίοι και διάσημοι ανάμεσα

στην ανθρωπότητα

εγώ δεν έχω γλιτώσει

αλλά δεν έχω αποτύχει

προσπαθώντας ξανά

και ξανά

πριν από τον θάνατο μου

ελπίζω να έχω αποκτήσει τη

ζωή μου

detail of the woods

intothewoods_by_naked_in_the_rain-d8l609h

[Detail of the woods] – Richard Siken

I looked at all the trees and didn’t know what to do.

A box made out of leaves.
What else was in the woods? A heart, closing. Nevertheless.

Everyone needs a place. It shouldn’t be inside of someone else.
I kept my mind on the moon. Cold moon, long nights moon.

From the landscape: a sense of scale.
From the dead: a sense of scale.

I turned my back on the story. A sense of superiority.
Everything casts a shadow.

Your body told me in a dream it’s never been afraid of anything.

music i heard

_i_heard_a_fly_buzz_by_dippedfeather

[Music i heard] – Conrad Potter Aiken

Music I heard with you was more than music,
And bread I broke with you was more than bread;
Now that I am without you, all is desolate;
All that was once so beautiful is dead.

Your hands once touched this table and this silver,
And I have seen your fingers hold this glass.
These things do not remember you, beloved,
And yet your touch upon them will not pass.

For it was in my heart that you moved among them,
And blessed them with your hands and with your eyes;
And in my heart they will remember always,
—They knew you once, O beautiful and wise.

in the desert

solitude_by_guvenceylan-d31sdqs
[in the desert] – Stephen Crane
In the desert
I saw a creature, naked, bestial,
Who, squatting upon the ground,
Held his heart in his hands,
And ate of it.
I said, “Is it good, friend?”
“It is bitter—bitter,” he answered;
“But I like it
“Because it is bitter,
“And because it is my heart.”

finestra

a_window_by_vurbul

τα παράθυρα ήταν γκρίζα
δεν έβλεπαν σε δρόμο
μόνο στην παγωνιά
εγώ άκουγα τις λέξεις
να κυλάνε επάνω στο αίμα μου
οι γυναίκες έφευγαν
στο περιθώριο των στιγμών
τα δάκρυα ήταν μόνο
το επιστέγασμα

κι ήταν άδικο
τα παράθυρα των λέξεων
ήταν κάποτε έρωτας
δικός μου έρωτας

μια προς μια
οι γυναίκες που στάθηκαν
στα παράθυρα
έγδαραν κάθε χρώμα
ξεχνώντας να γκρεμίσουν
τα παράθυρα

(είμαι η φωνή)

clown_by_riiva

(Είμαι η φωνή) – Β. Ρουσσάκης

εγώ να ξέρεις

πάλεψα με τους δαίμονες μου

πριν να χάσω

και ότι δεν έμαθα ποτέ

δεν ήταν επειδή δεν προσπάθησα

αλλά επειδή αποδείχτηκα ανεπίδεκτος

 

(είμαι το χέρι

που αγγίζει τους ανθρώπους)

 

εγώ να ξέρεις

οι λέξεις δεν μου ήρθαν δώρο

αλλά καταχράστηκα

τον εαυτό μου

στην αθλιότητα

τα χάδια που δεν έδωσα

έγιναν πληγές

 

(είμαι ο φόβος

που ξημέρωσε νωρίτερα)

 

εγώ να ξέρεις

δεν γεννήθηκα από πάντα λάθος

αλλ’ όταν έγινα

δεν είχα το θάρρος

μιας τελευταίας πρόποσης

μπροστά απ’ το κλειστό μου παράθυρο

 

(είμαι ο πόνος

που δεν τελειώνει)

 

εγώ να ξέρεις

δεν θα με μάθω ποτέ

ξέρω όμως

πολύ καλά να πληγώνω

 

(είμαι το παιδί

που δεν υπήρξε παιδί)

 

(είμαι η φωνή που βγαίνει

από τα σπλάχνα μου)

___________________
(είμαι η φωνή) – Β. Ρουσσάκης

[ελλείψει βοήθειας]

pain_by_shiskecab
[ελλείψει βοήθειας ή

ο ανθρωπάκος της διπλανής πόρτας] – Β. Ρουσσάκης

Τρώω την πέτσα από το κοτόπουλο
Δίχως ενοχή, τα μεσημέρια
Πίνω τον καφέ μου
Σε νοσταλγικά καφέ τα απογεύματα
Απολαμβάνω τις νύχτες 
Με λίγο κρασί και μια άρια
Μπορώ και κλείνω αθόρυβα τα μάτια
Όταν κάτι συμβαίνει στην διπλανή πόρτα
Τα αυτιά μου δεν είναι υπόλογα
Για ότι τυχαίνει
Π’ επιλεκτικά δεν ακούν
Κι όταν γυναίκες φωνάζουν μέσα σε σπίτια
”βοήθεια!”
Η έλλειψη προσοχής η εκούσια μου δίνει την άφεση
Άλλωστε ο κόσμος δεν είναι τέλειος
Και εγώ το έμαθα νωρίς
Φτάνει π’ ακόμα τα βιβλία μου
Με κάνουν να πέφτω στο κρεβάτι
Ήρεμος, από επιλογή
Με εκτίμηση,
ο ανθρωπάκος της διπλανής πόρτας